Powrót

Prawo dla startupów> ZATRUDNIENIE CUDZOZIEMCA


18 października 2016

Brak komentarzy

W Polsce najłatwiej zatrudnić cudzoziemca, jeśli ten pochodzi z jednego z krajów Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego (np. Norwegii), a także Szwajcarii. Państwa unijne bowiem gwarantują swoim członkom swobodny przepływ pracowników. Tak, jak Polak ma prawo podjąć pracę w każdym z unijnych państw, tak obywatele każdego z unijnych państw mają prawo pracować w Polsce. Przy czym istotne jest to, że każdy pracownik z UE musi mieć równe warunki zatrudnienia, w tym warunki płacowe.

Każdy obywatel UE może poszukiwać pracy w innym państwie członkowskim. Pomaga w tym znacznie system Eures, który jest bazą ofert unijnych pracodawców. Zatrudnienie pracownika-obywatela UE (a także EOG i Szwajcarii) nie wymaga nawet starań o zezwolenie na pracę.

Sytuacja z punktu widzenia pracodawcy komplikuje się, gdy potencjalny pracownik jest obywatelem państwa, które nie należy do UE (lub EOG). Warunkiem zatrudnienia takiej osoby jest uzyskanie zezwolenia na pracę, a także legalny pobyt cudzoziemca w naszym kraju. O zezwolenie trzeba wystąpić do wojewody właściwego ze względu na miejsce działania firmy. Może to zrobić sam cudzoziemiec, jeśli legalnie przebywa już w naszym kraju.

Procedura jest dość skomplikowana. Bez względu na to, czy pracownik spoza UE będzie pracował na umowę o pracę, czy też wykonywał zlecenia, musi uzyskać zezwolenie na pracę. Żeby je otrzymać pracodawca musi zgłosić do odpowiedniego Państwowego Urzędu Pracy chęć zatrudnienia pracownika na określonym stanowisku. Urząd będzie poszukiwał na to miejsce lokalnego kandydata (zwykle też umieszcza ofertę pracy w Eures, przez co teoretycznie może się po ofertę zgłosić pracownik z UE). Dopiero gdy nie znajdzie nikogo chętnego do pracy, otwiera się dla pracodawcy droga do ściągnięcia do firmy cudzoziemca.

Odpowiedni kandydat otrzymuje od pracodawcy tzw. przyrzeczenie zatrudnienia, które umożliwia mu staranie się o polską wizę. Dopiero z wizą cudzoziemiec będzie mógł otrzymać zezwolenie na pracę.

Podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi składa wniosek o wydanie lub przedłużenie zezwolenia na pracę po dokonaniu jednorazowej wpłaty w wysokości:

  • 50 zł – w przypadku gdy podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi zamierza powierzyć wykonywanie pracy na okres nieprzekraczający 3 miesięcy,
  • 100 zł – w przypadku gdy podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi zamierza powierzyć cudzoziemcowi wykonywanie pracy na okres dłuższy niż 3 miesiące,
  • 200 zł – w przypadku gdy podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi zamierza delegować do Polski cudzoziemca w celu realizacji usługi eksportowej.

W przypadku wniosków o przedłużenie zezwolenia na pracę dokonuje się wpłat w wysokości połowy kwot wskazanych powyżej.

Kwestię terminu wydawania decyzji reguluje ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), dalej k.p.a. Zgodnie z art. 35 k.p.a. sprawy załatwiane są bez zbędnej zwłoki.

W przypadku sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego, załatwienie sprawy następuje nie później niż w ciągu miesiąca.

Zezwolenia na prace wydawane są na czas określony nie dłuższy niż 3 lata (zazwyczaj na okres 2 lat).

Pewne ułatwienia, względem wyżej wymienionych reguł, dotyczą mieszkańców sześciu krajów
– Białorusi, Mołdawii, Gruzji, Rosji, Armenii i Ukrainy. W wypadku pracowników z tych państw, po spełnieniu formalności, zezwolenie na pracę nie jest już wymagane. Wystarczy, że pracodawca, chcący zatrudnić osobę pochodzącą z jednego z tych krajów, złoży w odpowiednim Powiatowym Urzędzie Pracy oświadczenie o zamiarze powierzenia pracy cudzoziemcowi.

CZY WIESZ, ŻE… Obywatele Republiki Armenii, Republiki Białorusi, Republiki Gruzji, Republiki Mołdowy, Federacji Rosyjskiej i Ukrainy mogą pracować w Polsce bez zezwolenia przez 6 miesięcy w ciągu 12 następujących po sobie miesięcy.

Trzeba jednak pamiętać o tym, że oświadczenie musi wpłynąć do urzędu, zanim obcokrajowiec rozpocznie pracę. Sama umowa o pracę musi być zawarta pisemnie, w przeciwnym razie pracodawca może narazić się na zarzut zatrudniania obcokrajowców w sposób nielegalny.
W oświadczeniu pracodawca określa miejsce wykonywania pracy oraz zawód, w jakim cudzoziemiec będzie pracował. Wskazuje również wynagrodzenie, które zamierza przekazywać pracownikowi.

Ważne jest również określenie, od kiedy i do kiedy cudzoziemiec będzie świadczył pracę. To istotne również dla pracowników, bowiem obywatele Białorusi, Mołdawii Gruzji, Rosji, Armenii i Ukrainy mogą pracować w Polsce przez pół roku w ciągu kolejnych 12 miesięcy. Nie ma przy tym znaczenia, u ilu pracodawców będą wykonywać swoje obowiązki przez te pół roku. Jeśli po upływie 6 miesięcy ciągłej pracy pracodawca bę- dzie chciał nadal zatrudniać obywatela któregoś z wyżej wymienionych państw, będzie musiał wystąpić o zezwolenie na ich zatrudnienie (choć bez konieczności spełnienia wymogu uprzedniego poszukiwania pracowników w lokalnym środowisku bezrobotnych).

CZY WIESZ, ŻE… Bez zezwolenia pracować mogą w Polsce również m.in.:

  • prowadzący szkolenia,
  • wygłaszający okazjonalne wykłady, referaty lub prezentacje,
  • studenci studiów dziennych w okresie lipiec – wrzesień,
  • studenci skierowani do odbycia praktyk zawodowych.

O zezwolenie na pracę nie muszą się również starać posiadacze Karty Polaka, cudzoziemcy
z nadanym statusem uchodźcy lub będący na tzw. pobycie tolerowanym, a także studenci i doktoranci studiujący w Polsce. Zezwolenia na pracę nie potrzebują również członkowie najbliższej rodziny obywateli państw wchodzących w skład Unii Europejskiej (i EOG)

Więcej porad prawnych dotyczących zakładania i prowadzenia startupu znajdziecie w naszym Handbooku Prawnym dostępnym na stronie

Handbook powstał dzięki współpracy Wardyński&Wspólnicy, Cyberlaw.pl  oraz SGP Legal Snażyk Granicki

Komentarze Dodaj komentarz Anuluj

Nikt jeszcze nie dodał komentarza

Dodaj komentarz za pomocą formularza powyżej